ســخــت اســت بــه اجـبــار . . . . بــه جــمـعـــی بــنـشـیــنـی ، وقــتــی دلـــت از ؛ عــالـــم و آدم زده بــاشـــد . . . .

و چــقـــدر دیـــر مـیـفهــمیـــم ، کـــه زنـــدگــــی ، هــمـیـــن روزهـــایـیســــت ؛ کـــه مــنتـظـــر گــذشتــنش هـسـتـیـــم . . . .

گـــوش هـــای سنــگــیـــن . . . .بــهـــانــه انـــد ،حـــرف هـــای مـــا ؛شــنیـــدنی نـیــســـت گـــاهـــی . . . .

بــســیــاری از مـــا ، بــرای زنــدگــی بــهــتــر ، زنـــدگــی را ، از یـــاد بـــرده ایـــم . . . .

از عشق مکن شکوه که جای گله ای نیستبگذار بسوزد دل من مسئله ای نیستمن سوخته ام در تب ، آنقدر که امروزبین من و خورشید دگر فاصله ای نیست